اتــاقِ تــــنهاییــــــِ من , قبــله یِ بی خـــانِمـــانِ من اســت ...


آن زَمان کـــه دُنیــا را می گـُـذارم کِنـــار زانـــوهایــَم را بَغــل می کنم ..!


و ...


مــرگِ تدریـــجیِ ســـایــه هــایی که روی دیـــوار می رقـــصــــند ....


کُنــج اتــاق هم اَجـَـل امانـِشـــان نمی دهــد...!


دیـــوارهــا جِــلو میکشـــند تا قبــله ام را تنگ تر کنــنــد ;


افــســوس ,که فــقـط قـاب ِ عـکس تو را به من نــزدیـک تر می کنــند !